Para poner la mente en modo creativo ¡¡descálzate y baila sin pensar en hacerlo bien!!
Sólo déjate llevar, siente el ritmo, siente tu cuerpo y déjalo fluir. Prueba con este tema: : http://youtu.be/3nxXrHZ2HL4 (aunque vale cualquier pieza que te motive)
Si practicas este ejercicio a menudo casi como una meditación, despertarás tu lado creativo.
Así pues, plantéatelo como un ejercicio a practicar con regularidad pero sin repetirlo cada vez de la misma manera; rompe la rutina haciendo algo inusual como bailar tumbada en el suelo, descalza en un parque, con los ojos vendados, con una música desconocida...
Y ya me contarás ;)
miércoles, 9 de octubre de 2013
sábado, 3 de agosto de 2013
Las personas antes que las cosas.
Un cuento sobre el valor...
Un profesor enseña un billete de 20 € y les dice a sus alumnos:
"¿A Quién le gustaría tener este billete?" todos levantan la mano.
Arruga la nota y pregunta: "¿Seguís queriéndolo?"
Lanza el billete arrugado en el suelo, salta encima y dice:
"¿Aun lo quieren?" Todos los alumnos levantan la mano de nuevo.
Entonces les dijo:
"Amigos míos, ustedes han aprendido una lección muy importante, hoy:
Aunque he arrugado el billete, lo he pisoteado, lo he lanzado, vosotros habéis querido tener el billete porque su valor no había cambiado, seguía con un valor de 20€!!!"
Muchas veces en la vida te ofenden, las personas te rechazan y los acontecimientos te sacuden. Sientes que ya no vales nada, pero TU VALOR no cambiará NUNCA para la gente que realmente TE QUIERE. Incluso en los días en que estés en tu peor momento, TU VALOR SIGUE SIENDO EL MISMO!!
NO DUDES DE TU VALOR... ¡¡Tú vales SIEMPRE, igual o MÁS!!
sábado, 8 de junio de 2013
LA SONRISA ANTES QUE LAS BRAGAS.
Un día leí una entrevista de Eduard Punset al doctor Richard Wiseman en la que éste decía:
En la vida cotidiana, cuando nos sentimos felices, sonreímos, pero lo opuesto también es cierto, y hay muchos estudios que lo demuestran. Cuando te obligas a sonreír, eso te anima, te hace sentir más feliz. Eso sí, hay que mantener la sonrisa en la cara durante unos 10 a 15 segundos, mantenerla ahí, y hay muchas maneras de hacerlo: puedes forzar una sonrisa…O bien puedes sostener un bolígrafo entre los dientes para que la cara adopte la posición de sonrisa. Los estudios demuestran que te hará sentir mucho mejor. Es una idea muy simple, pero muy poderosa.
Desde aquella lectura breve pero reveladora, he adoptado esta práctica y profundizado en los mares de la risa y de la alegría hasta convertirme en una militante convencida.
Estamos inmersos en la vorágine del día a día sin pararnos ni un poco a mirar con el corazón el lado bello y bueno de la vida. Los mass media nos bombardean con negatividad constantemente y es fácil sumirse en la contemplación de la pura queja, caer profundamente en el abismo de "lo mal que está todo", en la militancia de sofá y en la desidia o, en el peor de los casos, en el puro catastrofismo.
El ser humano está dotado de recursos para la alegría pero tendemos a pensar que el optimismo en tiempos difíciles es una especie de actitud ilusa e irresponsable y ,en mi opinión, es una idea equivocada. Os pondré un ejemplo:
Cuentan que en la II Guerra Mundial en Londres, algunos comerciantes ponían un cartel en la puerta de su tienda que decía "Open as usual" (abierto como de costumbre) para mantener la "normalidad" en las calles de la ciudad a pesar de los bombardeos.
Un lunes, un librero llegó a abrir su librería y apenas quedaba en pie una pared... Los bombardeos de la noche le habían destrozado su negocio y su medio de subsistencia.
El librero cambió el cartel y escribió "MORE open than usual" (Más abierto que de costumbre).
No es lo que nos pasa, es cómo nos tomamos aquello que nos pasa y qué hacemos con ello.
Convertirse en militante del optimismo es una manera de dejar de lado la actitud del "pobre de mi", que a mi entender es paralizante y autocomplaciente, y participar en cambio de una resistencia activa y rebelde. Mantener el optimismo es abrirse a que las cosas sucedan, es más, es generar tales círculos de alegría a tu alrededor que avanzar es el único camino posible. Porque la alegría es contagiosa , nos llena de endorfinas, dopaminas y otras inas que irremediablemente nos llenan de energías.
Si nos paramos a pensar un momento en cómo gestionamos nuestro tiempo cada día, nos daremos cuenta de que nos limitamos a dejarnos arrastrar por el come-tiempos, priorizando de manera equivocada. Otorgamos preferencia a cuestiones absurdas sin permitirnos ni unos minutos para las cosas verdaderamente importantes que son las que en realidad nos recargan. Pero cambiar este chip en nosotros no es en absoluto complicado. Basta con recordar ( re- cordare), volver a pasar por el corazón... prestar atención al latido de la Vida y , en base a ello, establecer nuestras prioridades. Como en aquella lección del maestro con el bote de café:
Un día leí una entrevista de Eduard Punset al doctor Richard Wiseman en la que éste decía:
En la vida cotidiana, cuando nos sentimos felices, sonreímos, pero lo opuesto también es cierto, y hay muchos estudios que lo demuestran. Cuando te obligas a sonreír, eso te anima, te hace sentir más feliz. Eso sí, hay que mantener la sonrisa en la cara durante unos 10 a 15 segundos, mantenerla ahí, y hay muchas maneras de hacerlo: puedes forzar una sonrisa…O bien puedes sostener un bolígrafo entre los dientes para que la cara adopte la posición de sonrisa. Los estudios demuestran que te hará sentir mucho mejor. Es una idea muy simple, pero muy poderosa.
Desde aquella lectura breve pero reveladora, he adoptado esta práctica y profundizado en los mares de la risa y de la alegría hasta convertirme en una militante convencida.
Estamos inmersos en la vorágine del día a día sin pararnos ni un poco a mirar con el corazón el lado bello y bueno de la vida. Los mass media nos bombardean con negatividad constantemente y es fácil sumirse en la contemplación de la pura queja, caer profundamente en el abismo de "lo mal que está todo", en la militancia de sofá y en la desidia o, en el peor de los casos, en el puro catastrofismo.
El ser humano está dotado de recursos para la alegría pero tendemos a pensar que el optimismo en tiempos difíciles es una especie de actitud ilusa e irresponsable y ,en mi opinión, es una idea equivocada. Os pondré un ejemplo:
Cuentan que en la II Guerra Mundial en Londres, algunos comerciantes ponían un cartel en la puerta de su tienda que decía "Open as usual" (abierto como de costumbre) para mantener la "normalidad" en las calles de la ciudad a pesar de los bombardeos.
Un lunes, un librero llegó a abrir su librería y apenas quedaba en pie una pared... Los bombardeos de la noche le habían destrozado su negocio y su medio de subsistencia.
El librero cambió el cartel y escribió "MORE open than usual" (Más abierto que de costumbre).
No es lo que nos pasa, es cómo nos tomamos aquello que nos pasa y qué hacemos con ello.
Convertirse en militante del optimismo es una manera de dejar de lado la actitud del "pobre de mi", que a mi entender es paralizante y autocomplaciente, y participar en cambio de una resistencia activa y rebelde. Mantener el optimismo es abrirse a que las cosas sucedan, es más, es generar tales círculos de alegría a tu alrededor que avanzar es el único camino posible. Porque la alegría es contagiosa , nos llena de endorfinas, dopaminas y otras inas que irremediablemente nos llenan de energías.
Si nos paramos a pensar un momento en cómo gestionamos nuestro tiempo cada día, nos daremos cuenta de que nos limitamos a dejarnos arrastrar por el come-tiempos, priorizando de manera equivocada. Otorgamos preferencia a cuestiones absurdas sin permitirnos ni unos minutos para las cosas verdaderamente importantes que son las que en realidad nos recargan. Pero cambiar este chip en nosotros no es en absoluto complicado. Basta con recordar ( re- cordare), volver a pasar por el corazón... prestar atención al latido de la Vida y , en base a ello, establecer nuestras prioridades. Como en aquella lección del maestro con el bote de café:
"Presten atención a las cosas cruciales para su felicidad: jueguen con sus hijos, dense tiempo para atenderse a si mismos, salgan con su pareja a cenar, practiquen su afición favorita. Ocupen su tiempo en las cosas que realmente importan, establezcan sus prioridades, el resto es sólo arena."
Así pues, incorporad la alegría en vuestra vida como actitud para avanzar en ella, abrid las compuertas de la risa y recordad mi lema al levantaros:
¡LASONRISAANTESQUELASBRAGAS!
Así pues, incorporad la alegría en vuestra vida como actitud para avanzar en ella, abrid las compuertas de la risa y recordad mi lema al levantaros:
¡LASONRISAANTESQUELASBRAGAS!
jueves, 4 de abril de 2013
OBRADOIRO DE RISOTEATRO
"Las pequeñas celebraciones que llevamos a cabo todos los días hacen que segreguemos endorfinas en nuestro cerebro que regeneran las células neuronales, que son las “culpables” de la Felicidad.
La salud de estas células contribuye a la sensación de felicidad vital.
Celebrar la vida cada día ayuda a que sintamos más un estado de felicidad global." Eduard Punset.
Neste obradoiro imos camiñar a risa para achegarnos ao teatro dende ela. Imos aprender a atopar os nosos resortes da ledicia para ser quen de liberar estas poderosas forzas que nos reconstrúen, que nos revitalizan e permiten amosar a nosa esencia en escena.
Mediante o xogo, a diversión, a risa e a relación sincera cos demáis, cambiamos os nosos medos por luminosidade, aprendemos a brillar como persoas e a partires de aí podemos crear una improvisación escénica que enche de autenticidade o espazo no que a presentemos, sexa a escena ou sexa a vida real.
VEN A GOZAR DA LEDICIA, DO XOGO, DO BAILE, DA IMPROVISACIÓN, DA CREATIVIDADE! VEN A CELEBRAR A VIDA!
Día 20 de abril, 2013.
Lugar: Escola de Danza Shambala. R/ Alcalde Lorenzo. Bertamiráns (Ames). A Coruña.
Horario: De 16:30 a 20:30.
Prezo: 30€ - Se traes a alguén, 25€ c/u
Imparte: Anna G. Reig, actriz e formadora.
Prazas limitadas (máx. 15 persoas).
Reservas de praza, 15€ por adiantado.
Inscricións no teléfono 652 615 745, por e-mail: agreig07@gmail.com ou ben na mesma Escola de Danza Shambala.
domingo, 10 de febrero de 2013
OBRADOIRO TEATRO É VIDA
Se che apetece sair da rutina, se pensas que xa é hora de adicarche un tempiño para ser ti mesma, se queres rir como un/unha neno/a e aprender do teu corpo e das túas sensacións,este é o teu espazo de creación.
Un obradoiro para incoporar o xogo creativo á túa propia existencia enriquecendoa de xeito positivo.
Date un capricho! Date un respiro! Vente a xogar!
Sábado 9 de marzo, de 9,30 a 13,30 (4 horas). Prezo 40€
lunes, 12 de noviembre de 2012
"PAYASEANDO LA EXISTENCIA"
Unha non deixa nunca de aprender e sempre me pareceu moi certo aquel proverbio chinés que di "Cuando el alumno está preparado, el maestro aparece". Pasoume hai uns meses cando seguindo atentamente a programación da Escuela Internacional de la Comicidad decidín facer o monográfico "Payaseando la existencia" con Iván Prado.
Dende que rematei a miña licenciatura en Arte Dramática nunca sentira tanto a necesidade de aprender sobor do mundo do clown, de feito sinto que ultimamente ando seguido á procura do meu nariz e hai moito que traballar e aprender para iso. Pero no comer e no rascar... xa se sabe que todo é empezar.
Foi unha experiencia arrebatadora; dende que fixen o Camiño de Santiago a pé nunca antes sentira que fixera unha viaxe aos meus adentros tan fonda.
Xunto á marabillosa profesionalidade do maestro, foi máxico descubrir a súa grande humanidade e a súa incrible capacidade de quitar o máis belo de unha mesma. Ao ritmo do seu tambor ou da música perfectamente escollida para a ocasión fumos abrindo as comportas das risa e das bágoas, aprendendo a asumir a nosa estupidez e o noso ridículo, asimilando a verdade da nosa beleza humana, acariñando á nosa nena interior un pouquiño e indagando na nosa verdade para ser quen de amosala sen complexos.
"Lo que está dentro de nosotros brilla y resuena. Nuestra risa, como el aire que transforma los pulmones en sangre de vida, es capaz de renovarnos y abrirnos a la existencia creando círculos de la risa a nuestro alrededor. Si aceptamos nuestra estupidez y la comunicamos con el corazón, se produce una catarsis que nos permite transmutar el dolor en luz, la vergüenza en paz y la lástima en plenitud."
Estas palabras de Iván Prado, tras ter feito hai un mes o seu belísimo obradoiro de risas, apertas, gargalladas e espidos "corazoniles", andan batendo no meu corazón coma unha voz de VIDA na caverna do meu peito. Bom-bom! Bom-bom! Bom-bom! Bate que bate coma un pandeiro na festa! Eu sigo paiaseando a miña existencia á procura do meu nariz.
Só podo darche as GRACIAS unha vez máis... E as que fagan faia!
Nota: O meu agradecemento a Fernando e á Escola Internacional de la Comicidad pola cesión das fotos para ilustrar este post.
Unha non deixa nunca de aprender e sempre me pareceu moi certo aquel proverbio chinés que di "Cuando el alumno está preparado, el maestro aparece". Pasoume hai uns meses cando seguindo atentamente a programación da Escuela Internacional de la Comicidad decidín facer o monográfico "Payaseando la existencia" con Iván Prado.
Dende que rematei a miña licenciatura en Arte Dramática nunca sentira tanto a necesidade de aprender sobor do mundo do clown, de feito sinto que ultimamente ando seguido á procura do meu nariz e hai moito que traballar e aprender para iso. Pero no comer e no rascar... xa se sabe que todo é empezar.
Foi unha experiencia arrebatadora; dende que fixen o Camiño de Santiago a pé nunca antes sentira que fixera unha viaxe aos meus adentros tan fonda.
Xunto á marabillosa profesionalidade do maestro, foi máxico descubrir a súa grande humanidade e a súa incrible capacidade de quitar o máis belo de unha mesma. Ao ritmo do seu tambor ou da música perfectamente escollida para a ocasión fumos abrindo as comportas das risa e das bágoas, aprendendo a asumir a nosa estupidez e o noso ridículo, asimilando a verdade da nosa beleza humana, acariñando á nosa nena interior un pouquiño e indagando na nosa verdade para ser quen de amosala sen complexos.
Dun grupo verdadeiramente heteroxéneo xurdiron agarimos descoñecidos e fomos capaces de ver no interior da outra e de mirarnos nos seus ollos. Celebramos a Vida con maiúsculas e deixamos saìr a nosa luz interior para inundar o espazo todo arredor.
"Lo que está dentro de nosotros brilla y resuena. Nuestra risa, como el aire que transforma los pulmones en sangre de vida, es capaz de renovarnos y abrirnos a la existencia creando círculos de la risa a nuestro alrededor. Si aceptamos nuestra estupidez y la comunicamos con el corazón, se produce una catarsis que nos permite transmutar el dolor en luz, la vergüenza en paz y la lástima en plenitud."
Estas palabras de Iván Prado, tras ter feito hai un mes o seu belísimo obradoiro de risas, apertas, gargalladas e espidos "corazoniles", andan batendo no meu corazón coma unha voz de VIDA na caverna do meu peito. Bom-bom! Bom-bom! Bom-bom! Bate que bate coma un pandeiro na festa! Eu sigo paiaseando a miña existencia á procura do meu nariz.
Só podo darche as GRACIAS unha vez máis... E as que fagan faia!
Nota: O meu agradecemento a Fernando e á Escola Internacional de la Comicidad pola cesión das fotos para ilustrar este post.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

.jpg)







